เมื่อรถเมล์มาถึงคุณมองมันและพูดกับตัวเองว่า..
อี๋..รถแน่นเอี้ยด ไม่มีที่นั่งเลย แล้วก็คุณก็บอกว่า
ฉันจะรอรถคันต่อไป คุณปล่อยให้รถคันนั้นผ่านไป
และรอรถคันที่สอง เมื่อรถคันที่สองมาถึง
คุณมองมันและพูดว่า

อี๋...รถเก่ามาก ข้างในคงไม่สะดวกสบาย แล้วคุณ
ก็ปล่อยให้มันผ่านไป และรอรถคันใหม่
สักพักหนึ่ง ก็มีรถคันต่อไปเข้ามา เป็นรถที่ไม่แน่น
และไม่เก่า แต่คุณก็ยังพูดว่า
อี๋...ไม่ใช่รถแอร์ อากาศตอนนี้ก็ร้อนด้วย
รอคันต่อไปดีกว่า แล้วคุณก็ปล่อยให้มันผ่านไปอีกครั้ง
เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด คุณเริ่มตื่นตระหนกและกระโดดขึ้น
รถเมล์คันหนึ่งแต่ไม่นานคุณก็รู้ตัวว่าขึ้นรถผิดคัน
คุณเสียเวลาและเสียเงินเพื่อรอในสิ่งที่คุณต้องการ
ถึงแม้ว่ารถปรับอากาศจะมาถึง แต่คุณจะรู้ได้อย่างไรว่า
รถคันนั้นจะไม่เสียกลางทางหรือแอร์จะเย็นเกินไปหรือเปล่า

คนที่เฝ้ารอในสิ่งที่ตัวเองต้องการนั้นไม่ผิด
และมันไม่เลวร้ายเกินไปหรอกที่จะให้โกกาสคนอื่น
ถ้าคุณรู้ว่ารถเมล์คันนั้นไม่เหมาะกับคุณ
ก็เพียงแค่กดกริ่งสีแดงแล้วก็ลงจากรถไป

คุณเองก็เคยเจอประสบการณ์แบบนี้มาก่อน
เวลาคุณเห็นรถเมล์คันหนึ่งกำลังวิ่งมา
(และเป็นรถที่คุณต้องการด้วย) คุณโบกให้มันหยุด
แต่คนขับกลับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นคุณและก็ผ่านคุณไป
เมื่อรถผ่านไปคุณก็ต้องเดิน

ความรักก็เปรียบเสมือนรถเมล์ ที่คุณต้องการ
คุณจะเลือกขึ้นรถเมล์คันไหน ให้โอกาสรถเมล์คันไหน
มันก็ขึ้นอยู่กับคุณเอง และการที่คุณต้องเดิน
ก็ถือว่าคุณพลาดในความรัก...

เรามักไม่สูญเสียความรักเพราะความรัก
.......แต่........
เรามักจะสูญเสียก็เพราะความลังเล...